کتامین

کتامین یک ماده مخدر و از داروهای آنتاگونیست گیرنده ای NMDA است و ابتدا به عنوان یک ماده بیهوشی در حیوانات و بعد در انسان استفاده شد و امروزه به عنوان داروی برای درمان افسردگی بکار می رود.

کتامین داروی تضعیف کنندهٔ سلسله اعصاب مرکزی و هوشبری است. این دارو در سال 1963 به عنوان جایگزینی برای فن سیکلیدین و برای مصرف در دامپزشکی تولید شد. در مقایسه با برخی دیگر از داروهای هوش بری، کتامین کم خطرتر است چون تنفس و گردش خون را متوقف نمی کند و عق زدن غیر ارادی (gag reflex) را از کار نمی اندازد.

کتامین

در واقع کتامین دارویی است که بر اثر سوء مصرف استفاده از این ماده سبب اعتیاد به آن و ایجاد مشکلات غیرقابل بازگشت می شود.

حالتی بین زمین و هوا که در اثر استفاده از این ماده برای افرادی که بیهوشی بااین ماده را تجربه کرده اند ایجاد می شود. فرد تمامی اصوات اطراف را می شنود اما توانایی انجام ان را ندارد.

کتامین با اثر بر انتقال دهنده های عصبی به نام گلوتامات علائم افسردگی را کاهش می دهند.

نابودی و تخریب مخاط بینی و دندان

به دلیل تشابه نوع مصرف این مااده با کوکائین تخریب دندان و مخاط بینی را شاهد هستیم.مصرف این ماده بیشتر در میان نوجوانان در رده سنی 15تا18 سال که از وضعیت مالی خوبی برخوردارند مشاهده میشود.این ماده پس از 5بار مصرف فرد را دچار اعتیاد می کند و از انجاییکه همانند مصرف شیشه از لحاظ روانی وابستگی ایجاد می کند ترک آن پروسه پیچیده ای را به دنبال دارد.

 از عوارض کوتاه مدت کتامین می توان :

  • افزایش ضربان قلب
  • ابتلا به فشار خون
  • خواب آلودگی،
  • اثرات غیرقابل بازگشت در مغز
  • اختلال درک و 2 بینی است که در نهایت به توهم می انجامد.

از دیگر عوارض و خطرات مصرف کتامین می توان: توهم، احساس انفکاک از خود و دنیای اطراف، تغییر درک از وضعیت فیزیکی بدن، خوددگربینی، روان آشفتگی (دلیریوم)، احساس غوطه ورشدن، احساس غیرواقعی بودن دنیای اطراف (derealization)، دیدن رویاهای واضح و خطاهای ادراک و بینائی است.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *